《حفظ تعادل انرژی Maintaining Energy Balance》

【حفظ تعادل انرژی بخش اول - بخش کیهانی Maintaining Energy Balance Part I : Cosmic Part 】

منطق: نوسانات کوانتومی احتمالات را می‌پرورانند، میدان تورمی انرژی پتانسیل دگرگونی را ذخیره می‌کند؛ «پیدایش از هیچ» شرقی و «خلأ کوانتومی» غربی به یک نتیجه می‌رسند و آشکار می‌سازند که جوهر جهان هنر انرژی و تعادل است. همانطور که هاوکینگ در «طرح بزرگ» گفت: «جهان نیازی به آفریدگار ندارد، تنها با قوانین فیزیک و تصادف نوسانات کوانتومی می‌تواند خودبه‌خود متولد شود.» (اما اینکه آیا جهان ما آفریدگاری دارد یا نه، این پرسش هنوز پاسخی قطعی ندارد.) و این تولد، دقیقاً سرآغاز حماسی انرژی از تقارن مطلق به تعادل پویا است.

     کتاب تغییرات (یی‌جینگ) می‌گوید: افراط به ضد خود تبدیل می‌شود، هنگامی که جهان به حد معینی می‌رسد، نقطه تکین جهان به نهایت خود می‌رسد، نیروی کشش از تعادل حدی گرانش فراتر می‌رود و مهبانگ آغاز می‌شود. نوسانات خلأ کوانتومی: بر اساس نظریه میدان کوانتومی، در خلأ تولید و نابودی تصادفی «جفت‌های ذرات مجازی» وجود دارد (که با قرض گرفتن انرژی برای مدت کوتاهی وجود دارند). این نوسان ممکن است در مقیاس پلانک (۱۰^۴۳- ثانیه) سبب اختلال شدید در ساختار فضا-زمان شود و به «جرقه» مهبانگ تبدیل گردد. پیدایش از هیچ: انرژی کل جهان ممکن است صفر باشد — انرژی ماده مثبت و مقدار منفی انرژی پتانسیل گرانشی یکدیگر را خنثی می‌کنند (مانند نظریه لارنس کراوس)، و نوسانات کوانتومی باعث می‌شوند «جهان انرژی صفر» خودبه‌خود پدید آید. اما جهان نمی‌تواند در تعادل مطلق باشد، تحت تأثیر میدان‌ها، جریان انرژی در هر نقطه، در شرایط خاص، می‌تواند جهان را دگرگون سازد. نظریه تورم: میدان نرده‌ای فرضی (میدان تورمی) در جهان بسیار اولیه در حالت پرانرژی قرار دارد، انرژی پتانسیل آن باعث انبساط نمایی فضا-زمان می‌شود و حجم در ۱۰^۳۶- ثانیه ۱۰^۲۶ برابر افزایش می‌یابد؛ انرژی میدان تورمی به تدریج واپاشی می‌کند و به تابش گرمایی و ذرات بنیادی (یعنی «گلوله آتشین» مهبانگ) تبدیل می‌شود که نشان‌دهنده آغاز مرحله کلاسیک مهبانگ است. پیش‌بینی نسبیت عام: معادلات اینشتین نشان می‌دهند که جهان از یک نقطه تکین با چگالی و دمای بی‌نهایت نشأت گرفته است، اما در این حالت گرانش و اثرات کوانتومی هم‌زیستی دارند و نظریه‌های موجود ناتوانند. فلسفه شرقی معتقد است: جهان چرخه‌ای بی‌آغاز و بی‌انجام است؛ هندوئیسم «کالپا» را مطرح می‌کند که جهان چرخه‌های بی‌پایانی از آفرینش (روز برهما) و نابودی (شب برهما) را پشت سر می‌گذارد و مهبانگ تنها آغاز چرخه‌ای جدید است. «تبدیل چی» در تائوئیسم